Yunan Postası

Το μπάσκετ πιέζει το ποδόσφαιρο!

Ta Neaπριν από 7 ώρες

Ενας μίνι σεισμός γίνεται αυτό το διάστημα ή ακόμη σωστότερα, τους τελευταίους μήνες στη Θεσσαλονίκη. Λες και μετακινείται λίγο το ενδιαφέρον και το μπάσκετ παλεύει να αποκτήσει μια άλλη διάσταση, να μην είναι τόσο αθηνοκεντρικό όπως τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Να αναβιώνει, άραγε, η δυναμική της Θεσσσαλονίκης; Ισως. Το βέβαιο είναι πως ο ΠΑΟΚ και ο Αρης κάνουν ηχηρές κινήσεις και προσπαθούν για το καλύτερο προς αυτή την κατεύθυνση. Ο μεν Δικέφαλος με την εδώ και κάμποσο διάστημα συμφωνία με τον Αντρέα Τρινκιέρι, έναν προπονητή επιπέδου Ευρωλίγκας και μάλιστα πολύ ικανό. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); }); googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ο δε Αρης πέτυχε διάνα όταν έκανε τη συμφωνία με τον Βασίλη Σπανούλη. Οχι μόνο σε αγωνιστικό ή προπονητικό επίπεδο, αλλά κυρίως γιατί η άφιξη την περασμένη Κυριακή του κόουτς δημιούργησε κύμα ενθουσιασμού στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο και έφερε άνεμο αναγέννησης στον πάλαι ποτέ Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ. Φυσικά, το να προβλέψει κάποιος πως θα πετύχουν οι Τρινκιέρι και Σπανούλης σε ΠΑΟΚ και Αρη αντίστοιχα, είναι κάτι πολύ επιπόλαιο.…

Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.

Διαβάστε στο Ta Nea

Κοινοποίηση

Σχετικές ειδήσεις

Ta Neaπριν από 32 λεπτά1 λ

Προδοσία και ταπείνωση, το πραγματικό δόγμα του τραμπισμού

Το επαναλαμβάνω κάθε φορά που αναφέρομαι στον Τραμπ. Καθώς δεν στερούμαι υπευθυνότητας, ούτε υποστηρίζω την πολιτική του «όσο χειρότερα, τόσο το καλύτερο», ούτε είμαι ιδεολογικά εχθρός της Αμερικής, ελπίζω ειλικρινά να διαψευστώ στην κρίση μου για αυτόν τον άνθρωπο. Και τίποτα δεν θα με χαροποιούσε περισσότερο από το να τον δω τελικά να επιτελεί, για παράδειγμα στη Μέση Ανατολή, ένα έργο δίκαιο και γενναίο, αντάξιο των προκλήσεων της εποχής μας. Ομως, παρατηρώντας τη διπλωματία του, τις σχέσεις του με τους συμμάχους και την κοσμοθεωρία του, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στη διάρκεια της μιάμισης θητείας του, ένα πράγμα μού προξενεί εντύπωση, ή μάλλον δύο. Πρώτον , η προδοσία ως σύστημα και μέθοδος. Σκέφτομαι, φυσικά, τη Δανία, έναν από τους πιο σταθερούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών, από την οποία αξίωσε να εκχωρήσει τη Γροιλανδία ωσάν να επρόκειτο για εισηγμένη εταιρεία, γήπεδο γκολφ ή ξενοδοχείο υπό εκβιασμό. Τους Ευρωπαίους γενικότερα, στους οποίους συμπεριφέρεται με λιγότερο σεβασμό απ’ ό,τι στον Ερντογάν, τον Κιμ Γιονγκ Ουν ή την τσαβίστρια διάδοχο του ναρκοκαθεστώτος του Μαδούρο. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });…