Τίτλοι τέλους για τη «Μουριά»: Κλείνει το ιστορικό καφενείο των Εξαρχείων μετά από 111 χρόνια
Το ιστορικό καφενείο «Η Μουριά», που επί 111 χρόνια αποτελούσε σημείο αναφοράς για τα Εξάρχεια και την Αθήνα , κλείνει, με την τελευταία ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να αποτυπώνει τη συγκίνηση για το τέλος μιας μακράς διαδρομής. «Η αποκαθήλωση. Για όσες φορές μας κρατήσατε και σας κρατήσαμε. Αγκαλιά», έγραψε το καφενείο στην ανάρτησή του στο Facebook. Η «Μουριά» βρίσκεται στη συμβολή των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου και λειτουργεί από το 1915. Δεν ήταν απλώς ένα παραδοσιακό καφενείο, αλλά ένας χώρος συνάντησης διαφορετικών γενεών, ανταλλαγής ιδεών και καθημερινής συντροφικότητας, άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορία της γειτονιάς. Είχαν γίνει προσπάθειες κατοχυρωθεί το καφενείο διατηρητέο Το ενδεχόμενο να κλείσει είχε προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς ο ιδιοκτήτης του ακινήτου είχε ζητήσει την αποχώρηση του καφενείου, προκειμένου να αλλάξει η χρήση του χώρου. Ο Χρήστος Βάνας, που βρίσκεται πίσω από τον πάγκο της «Μουριάς» από το 1982 και είναι ο έβδομος κατά σειρά καφετζής της, είχε απευθύνει έκκληση να διατηρηθεί το ιστορικό στέκι. «Έχω ζήσει πολύ ωραίες αναμνήσεις και τώρα προσπαθώ επειδή το αγαπάω αυτό το καφενείο να κατοχυρωθεί ως διατηρητέο.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
Το τραγούδι της ημέρας: Είν’ η ζωή μας όλη
Το νέο τραγούδι του Γιάννη Διονυσίου, σε μουσική του Γιώργου Δημητρίου και στίχους του Μιλτιάδη Μιλτιάδους, είναι ένα πολύ ωραίο ζεϊμπέκικο που μιλάει για τις χαμένες αξίες, την αποξένωση, την ανάγκη να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας. Οι στίχοι του αποτυπώνουν έναν κόσμο που αλλάζει, αφού οι έγνοιες, η ανασφάλεια και η κυριαρχία του χρήματος μοιάζουν να αφήνουν όλο και λιγότερο χώρο για την αγάπη, τη χαρά, την αληθινή επικοινωνία. Καθώς οι άνθρωποι απομακρύνονται και η καθημερινότητα γίνεται ολοένα και πιο απρόσωπη, το τραγούδι μάς υπενθυμίζει όλα όσα κινδυνεύουμε να χάσουμε -την ευαισθησία, την αλληλεγγύη, την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης- και λειτουργεί ως σχόλιο για τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας, αλλά και ως τροφή για σκέψη αναφορικά με τις αξίες που δίνουν ουσιαστικό νόημα στη ζωή.
Κενεβέζος για Προεδρικές 2028: «Ασφαλώς θα στήριζα τον Νικόλα - Το Κέντρο πρέπει να έχει πρόταση» (ηχητικό)
Ζητά αυτόνομη υποψηφιότητα από τον παραδοσιακό κεντρώο χώρο, ακόμη και χωρίς προοπτική εκλογικής νίκης - Αμφισβητεί την εκ περιτροπής προεδρία, διαφωνεί με τη διατήρηση προηγούμενων συγκλίσεων και επιμένει στην αποχώρηση των εποίκων
Δημήτρης Τσατσούλης: Πέθανε ο ακούραστος «υπηρέτης του θεάτρου»
Ευθύβολος, οξυδερκής, γενναιόδωρος. Ενας σημαντικός άνθρωπος για το ελληνικό θέατρο , με μεγάλη προσφορά στην κριτική , στη διδασκαλία και στην έρευνα, ο Δημήτρης Τσατσούλης έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 24 Οκτωβρίου σκορπίζοντας θλίψη στη θεατρική κοινότητα. Υπήρξε κριτικός με καθαρό βλέμμα και -το κυριότερο- με σαφή μεθοδολογικά εργαλεία. Κι ένας ακαδημαϊκός που δεν λειτουργούσε ως αυθεντία, αλλά μάλλον ως ένας ακούραστος «υπηρέτης του θεάτρου» όπως τον χαρακτηρίζουν οι εκατοντάδες «μαθητές» του, είτε βρεθήκαμε κάποτε στην αίθουσα όπου δίδαξε, είτε διαβάσαμε τα βιβλία του περί σημειωτικής του θεάτρου, είτε απλώς τον παρακολουθήσαμε σε κάποιο θεατρολογικό συνέδριο. Πάντα βαθύς, απλός, γλυκομίλητος, υπήρξε σταθερός συμπαραστάτης πολλών καλλιτεχνών, υποστηρίζοντας πάντα το διαφορετικό, το υποσχόμενο, το νεανικό. Αναζητώντας ακούραστα τις νέες καλλιτεχνικές τάσεις σε μικρά θέατρα, σε υπόγεια και στούντιο, έξω από την κυρίαρχη αισθητική. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ηταν επίκουρος καθηγητής Σημειωτικής του Θεάτρου και Θεωρίας της Επιτέλεσης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Δίκαιο, Κοινωνιολογία και Φιλολογία στην Αθήνα και το Παρίσι.…