Ευρωπαϊκή εβδομάδα πόλεων: «Ισχυρές περιφέρειες» χωρίς κονδύλια, «δικαίωμα παραμονής» χωρίς προοπτική, αστική στέγη στα ύψη
Παρακολουθώ την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Πόλεων και Περιφερειών τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια. Πρώτη φορά όμως ένιωσα τόση αμηχανία – ατέρμονες συζητήσεις, επαναλήψεις των ίδιων φράσεων και λέξεων από όλους, σαν να μην ήθελε κανένας από τους συμμετέχοντες να δει κατάματα την πραγματικότητα. Την ίδια ώρα η Ευρώπη φλεγόταν. Οι πολίτες των Βρυξελλών συγκρούονταν με τις αστυνομικές δυνάμεις στους δρόμους της πόλης, οι Πορτογάλοι έβγαιναν έξω από τα σπίτια τους σε μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην ακρίβεια και στο δικαίωμα στη στέγαση, οι μαθητές και οι φοιτητές στο Παρίσι έστηναν τα δικά τους οδοφράγματα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιφερειών και Πόλεων δεν είναι ένα όργανο που παίρνει αποφάσεις. Ωστόσο, μπορεί ως επιτροπή να είναι χρήσιμη για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η φετινή Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Πόλεων και Περιφερειών απέτυχε παταγωδώς στους κύριους στόχους της και επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά ότι η Ευρώπη είναι βαθιά διχασμένη. Αλλά ο χρόνος πιέζει. Οι ευρωπαϊκές περιφέρεις μαραζώνουν, οι Ευρωπαίοι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με το δυσθεώρητο κόστος ζωής, ενώ τα ρεύματα του ευρωσκεπτικισμού, του λαϊκισμού και τα ακροδεξιά μορφώματα δείχνουν τα δόντια τους.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
ΚΤΚ: Ανθεκτική η αγορά εργασίας, αλλά με προκλήσεις σε εργατικό δυναμικό και δεξιότητες
Η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου καταγράφει ανεργία 3,6% το δεύτερο τρίμηνο του 2026 και επισημαίνει ότι οι δημογραφικές τάσεις, οι ελλείψεις δεξιοτήτων και η παραγωγικότητα θα καθορίσουν τις μελλοντικές προοπτικές.
Υπεράσπιση ζητά ενιαία «δίκη εντός δίκης» για κατασχεθέντα τεκμήρια
Οι ενστάσεις αφορούν έγγραφα και ηλεκτρονικά δεδομένα που κατασχέθηκαν από δικηγορικό γραφείο στο πλαίσιο της υπόθεσης των πολιτογραφήσεων ξένων επενδυτών.
Αντισυνταγματικός ο νόμος για προστασία καταναλωτών σε πολύ μικρές επιχειρήσεις
Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο νόμος που επέκτεινε στις πολύ μικρές επιχειρήσεις το καθεστώς προστασίας των καταναλωτών περιόριζε υπερβολικά τη συμβατική ελευθερία των πιστωτικών ιδρυμάτων.