Τα κλειδιά της βαρβαρότητας
Στην καρδιά της ευρωπαϊκής μητρόπολης, η βία μεταμφιέζεται σε ψυχρή γραφειοκρατική κανονικότητα. Στη Μαδρίτη , η 87χρονη Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ, γνωστή ως Μαρικάρμεν , πέθανε στις 7 Οκτωβρίου, έπειτα από περίπου δύο εβδομάδες νοσηλείας. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 23 Σεπτεμβρίου, οι δυνάμεις ασφαλείας την είχαν απομακρύνει με φορείο από το διαμέρισμα όπου ζούσε επί 71 χρόνια. Το «έγκλημά» της ήταν ότι αδυνατούσε να ανταποκριθεί σε μια υπέρογκη αύξηση ενοικίου , την οποία επιδίωξε η εταιρεία ακινήτων Urbagestión μετά την απόκτηση του ακινήτου. Η αύξηση που απαιτήθηκε έφτανε περίπου το πενταπλάσιο του προηγούμενου ενοικίου. Η Μαρικάρμεν δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι της. Η υγεία της επιβαρύνθηκε μέσα σε αυτή τη δραματική περιπέτεια και απεβίωσε. Ωστόσο, η ιστορία της συμπυκνώνει τη βία ενός συστήματος που μπορεί να μετατρέψει επτά δεκαετίες ζωής σε μια υπόθεση προς διεκπεραίωση. Η Μαρικάρμεν, που ενδεχομένως δεν άντεξε το βάρος αυτού του βίαιου ξεριζωμού, κληροδότησε μια πολιτική παρακαταθήκη που αντηχεί ήδη στα ελευθεριακά κινήματα: «Δεν κατάφερα να υπερασπιστώ το σπίτι μου, αλλά πάλεψα για να μάθουν οι άλλοι να παλεύουν».…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
Όταν η πολιτική εξουσία συναντά τις ακαδημαϊκές κρίσεις: Μια σχέση που πρέπει να αποφεύγεται
Υπάρχουν θεσμικές σχέσεις που, ακόμη και όταν δεν απαγορεύονται ρητά από τον νόμο, καλό είναι να αποφεύγονται, ακριβώς επειδή μπορούν να γεννήσουν εύλογες αμφιβολίες για το αν όλοι οι συμμετέχοντες κρίνονται με τους ίδιους όρους. Μία από αυτές είναι η συμμετοχή εν ενεργεία πολιτικών προσώπων, και ιδιαίτερα βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος με ισχυρή δημόσια παρουσία, σε ανταγωνιστικές διαδικασίες εκλογής σε πανεπιστημιακές θέσεις. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται κατ’ ανάγκην στην ύπαρξη των τυπικών προσόντων. Ένας πολιτικός μπορεί να διαθέτει διδακτορικό, επιστημονικές δημοσιεύσεις, συγγραφικό έργο και πραγματική ακαδημαϊκή συνάφεια με μια θέση. Το ζήτημα είναι ότι η πολιτική ιδιότητα μεταφέρει μαζί της εξουσία, πρόσβαση, δημόσια αναγνωρισιμότητα και ένα θεσμικό βάρος που κανένας νέος ερευνητής ή απλός πανεπιστημιακός υποψήφιος δεν διαθέτει. Ακριβώς εκεί αρχίζει η ανισορροπία.…
Μια σιωπηρή πλειοψηφία για τα ανθρώπινα δικαιώματα
Πόλεμος, κλιματικό χάος, διχασμός, απληστία. Παρακολουθήστε οποιοδήποτε μέσο ενημέρωσης και ίσως πιστέψετε ότι αυτά καθορίζουν τον κόσμο μας. Οι νόμοι του πολέμου περιφρονούνται. Η ειρήνη είναι άπιαστη. Ο αυταρχισμός τρέφεται από τη διαίρεση. Η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων εκλεκτών. Αυτή όμως δεν είναι ολόκληρη η εικόνα. Πίσω από τους τίτλους υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα. Πιο σιωπηλή, λιγότερο ορατή και πολύ πιο θετική. Σε όλο τον κόσμο, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων είναι συγκλονισμένη από τη βαρβαρότητα, το μίσος και την αδικία. Δεν θέλουν ο πλούτος και η εξουσία να υπαγορεύουν ποιανού τα δικαιώματα είναι σημαντικά και ποιων καταπατούνται. Βλέπουν ότι η καταστροφή και τα δεινά οδηγούν τον κόσμο μας σε αδιέξοδο. Θέλουν οι κανόνες που προστατεύουν την ανθρωπότητα να γίνονται πάντα σεβαστοί από όλους. Θέλουν να προστατεύσουν τον πλανήτη μας από τις απειλές που τον καθιστούν ήδη αβίωτο για πολλούς από τους κατοίκους του. Δεν πιστεύουν ότι οι ευκαιρίες τους στη ζωή πρέπει να καθορίζονται από το φύλο τους. Δεν θέλουν τα δικαιώματά τους να θυσιαστούν για την τεχνολογία, που εξελίσσεται με μεγάλη ταχύτητα, με μικρό έλεγχο.…
Το τελευταίο χαρτί του Κυριάκου Μητσοτάκη
Είπε πολλά ο πρωθυπουργός στην τρυφερή συνέντευξή του στον ερωτευμένο «Σκάι» . Πως πήρε τη Ν.Δ. τραυματισμένη, πως φυσάει ένα ελαφρό αεράκι στο Αιγαίο, πόσο δύσκολες είναι οι επικείμενες εκλογές , πόσο άσχετος είναι ο Τσίπρας . Αναμενόμενα όλα, και δικαίως δημοσιογράφοι και αναλυτές τα πέρασαν διαγώνια και έδωσαν έμφαση σε ένα: στο 25% που έθεσε ως όριο προσωπικής του αποτυχίας. Και ως όρο για την αντικατάστασή του, αφού, όπως είπε, η Ν.Δ. έχει τη συνήθεια να επιβραβεύει τον αρχηγό που τα καταφέρνει και να αλλάζει εκείνον που δεν τα καταφέρνει. Για πρώτη φορά δηλαδή την αλαζονεία του αναντικατάστατου που τον διακρίνει διαδέχτηκε η παραδοχή ότι βρίσκεται υπό κρίση. Ο Μητσοτάκης , αν είναι δυνατόν! Ποια ανάγκη τον υποχρέωσε να υποτιμήσει τόσο τον εαυτό του, ώστε να αναγνωρίσει ότι και μπορεί να αποτύχει, αλλά και μπορεί να υπάρξει κάποιος καλύτερος απ’ αυτόν; Η ανάγκη προφανώς να κινητοποιήσει την πελατεία, τους αναδόχους συμβάσεων και αναθέσεων, τους ευεργετημένους από το ρουσφέτι, τους επενδυτές πρακτικών ΟΠΕΚΕΠΕ, τους ανήσυχους λόγω εμπλοκής σε θολά αλισβερίσια, τους μετόχους γενικώς της αποκεντρωμένης διαφθοράς: Κουνηθείτε γιατί μπορεί ο προστάτης σας να βρεθεί εκτός.…