Δίκη για Τέμπη: «Έχασα τη μαμά μου αλλά και τη φίλη μου – Δεν υπήρχε ίχνος ασφάλειας», κατέθεσαν συγγενείς θυμάτων
Με τις συγκλονιστικές καταθέσεις της κόρης της Μαρίας Μουρτζάκη, υπαλλήλου στο κυλικείο της επιβατικής αμαξοστοιχίας, και του πατέρα του 23χρονου Ιορδάνη Αδαμάκη συνεχίστηκε σήμερα η δίκη για το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η Σοφία Στεφανάκη, κόρη της Μαρίας Μουρτζάκη, κατέθεσε ότι η μητέρα της εργαζόταν στον σιδηρόδρομο από το 2017 και πως το 2022 της είχε αναφέρει ότι τρένο στο οποίο εργαζόταν είχε εκτροχιαστεί. Όπως είπε, η μητέρα της τής είχε μεταφέρει ότι είχε απενεργοποιηθεί το σύστημα αυτόματης πέδησης, προκειμένου να αποφεύγονται καθυστερήσεις στα δρομολόγια. «Έχασα την μαμά μου αλλά έχασα και την φίλη μου. Έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη. Έχω εμπιστοσύνη σε σας ότι μπορείτε να αποδώσετε δικαιοσύνη», κατέθεσε η κ. Στεφανάκη. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένεια μετά την τραγωδία, λέγοντας ότι τους έστειλαν στην Κρήτη ένα κλειστό φέρετρο και τους απέτρεψαν από το να το ανοίξουν. Όπως πρόσθεσε, η οικογένεια ξεκίνησε τη διαδικασία εκταφής μετά τη συμπλήρωση τριών ετών από το δυστύχημα, ωστόσο η διαδικασία «πάγωσε», όπως υποστήριξε, με ευθύνη των δικαστικών αρχών. «Το πιο σημαντικό είναι να δω ότι ήταν αυτή.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
Όταν η πολιτική εξουσία συναντά τις ακαδημαϊκές κρίσεις: Μια σχέση που πρέπει να αποφεύγεται
Υπάρχουν θεσμικές σχέσεις που, ακόμη και όταν δεν απαγορεύονται ρητά από τον νόμο, καλό είναι να αποφεύγονται, ακριβώς επειδή μπορούν να γεννήσουν εύλογες αμφιβολίες για το αν όλοι οι συμμετέχοντες κρίνονται με τους ίδιους όρους. Μία από αυτές είναι η συμμετοχή εν ενεργεία πολιτικών προσώπων, και ιδιαίτερα βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος με ισχυρή δημόσια παρουσία, σε ανταγωνιστικές διαδικασίες εκλογής σε πανεπιστημιακές θέσεις. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται κατ’ ανάγκην στην ύπαρξη των τυπικών προσόντων. Ένας πολιτικός μπορεί να διαθέτει διδακτορικό, επιστημονικές δημοσιεύσεις, συγγραφικό έργο και πραγματική ακαδημαϊκή συνάφεια με μια θέση. Το ζήτημα είναι ότι η πολιτική ιδιότητα μεταφέρει μαζί της εξουσία, πρόσβαση, δημόσια αναγνωρισιμότητα και ένα θεσμικό βάρος που κανένας νέος ερευνητής ή απλός πανεπιστημιακός υποψήφιος δεν διαθέτει. Ακριβώς εκεί αρχίζει η ανισορροπία.…
Μια σιωπηρή πλειοψηφία για τα ανθρώπινα δικαιώματα
Πόλεμος, κλιματικό χάος, διχασμός, απληστία. Παρακολουθήστε οποιοδήποτε μέσο ενημέρωσης και ίσως πιστέψετε ότι αυτά καθορίζουν τον κόσμο μας. Οι νόμοι του πολέμου περιφρονούνται. Η ειρήνη είναι άπιαστη. Ο αυταρχισμός τρέφεται από τη διαίρεση. Η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων εκλεκτών. Αυτή όμως δεν είναι ολόκληρη η εικόνα. Πίσω από τους τίτλους υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα. Πιο σιωπηλή, λιγότερο ορατή και πολύ πιο θετική. Σε όλο τον κόσμο, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων είναι συγκλονισμένη από τη βαρβαρότητα, το μίσος και την αδικία. Δεν θέλουν ο πλούτος και η εξουσία να υπαγορεύουν ποιανού τα δικαιώματα είναι σημαντικά και ποιων καταπατούνται. Βλέπουν ότι η καταστροφή και τα δεινά οδηγούν τον κόσμο μας σε αδιέξοδο. Θέλουν οι κανόνες που προστατεύουν την ανθρωπότητα να γίνονται πάντα σεβαστοί από όλους. Θέλουν να προστατεύσουν τον πλανήτη μας από τις απειλές που τον καθιστούν ήδη αβίωτο για πολλούς από τους κατοίκους του. Δεν πιστεύουν ότι οι ευκαιρίες τους στη ζωή πρέπει να καθορίζονται από το φύλο τους. Δεν θέλουν τα δικαιώματά τους να θυσιαστούν για την τεχνολογία, που εξελίσσεται με μεγάλη ταχύτητα, με μικρό έλεγχο.…
Το τελευταίο χαρτί του Κυριάκου Μητσοτάκη
Είπε πολλά ο πρωθυπουργός στην τρυφερή συνέντευξή του στον ερωτευμένο «Σκάι» . Πως πήρε τη Ν.Δ. τραυματισμένη, πως φυσάει ένα ελαφρό αεράκι στο Αιγαίο, πόσο δύσκολες είναι οι επικείμενες εκλογές , πόσο άσχετος είναι ο Τσίπρας . Αναμενόμενα όλα, και δικαίως δημοσιογράφοι και αναλυτές τα πέρασαν διαγώνια και έδωσαν έμφαση σε ένα: στο 25% που έθεσε ως όριο προσωπικής του αποτυχίας. Και ως όρο για την αντικατάστασή του, αφού, όπως είπε, η Ν.Δ. έχει τη συνήθεια να επιβραβεύει τον αρχηγό που τα καταφέρνει και να αλλάζει εκείνον που δεν τα καταφέρνει. Για πρώτη φορά δηλαδή την αλαζονεία του αναντικατάστατου που τον διακρίνει διαδέχτηκε η παραδοχή ότι βρίσκεται υπό κρίση. Ο Μητσοτάκης , αν είναι δυνατόν! Ποια ανάγκη τον υποχρέωσε να υποτιμήσει τόσο τον εαυτό του, ώστε να αναγνωρίσει ότι και μπορεί να αποτύχει, αλλά και μπορεί να υπάρξει κάποιος καλύτερος απ’ αυτόν; Η ανάγκη προφανώς να κινητοποιήσει την πελατεία, τους αναδόχους συμβάσεων και αναθέσεων, τους ευεργετημένους από το ρουσφέτι, τους επενδυτές πρακτικών ΟΠΕΚΕΠΕ, τους ανήσυχους λόγω εμπλοκής σε θολά αλισβερίσια, τους μετόχους γενικώς της αποκεντρωμένης διαφθοράς: Κουνηθείτε γιατί μπορεί ο προστάτης σας να βρεθεί εκτός.…