National Geographic: Στο κατώφλι του τέλους της γήρανσης; - H πρώτη δοκιμη
Η ιδέα ότι η γήρανση μπορεί κάποτε να πάψει να αποτελεί μονόδρομο μετακινείται σταδιακά από τη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας στα εργαστήρια και, για πρώτη φορά, σε κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια νέα γενιά θεραπειών που επιχειρούν να «επαναπρογραμματίσουν» τα κύτταρα, επαναφέροντάς τα σε νεότερη βιολογική κατάσταση χωρίς να χάνουν πλήρως την ταυτότητά τους. Σύμφωνα με το National Geographic, τον περασμένο Απρίλιο, σε κλινική στην Καλιφόρνια, ένας άνδρας περίπου 70 ετών με προχωρημένο γλαύκωμα έλαβε ένεση μιας πειραματικής θεραπείας που ονομάζεται ER-100. Πίσω από την τεχνολογία βρίσκεται ο καθηγητής Γενετικής του Harvard Medical School David Sinclair, μαζί με τον Yuancheng Ryan Lu. Η θεραπεία αναπτύχθηκε με στόχο να οδηγήσει τα κύτταρα του οπτικού νεύρου σε μια πιο νεανική κατάσταση και, δυνητικά, να αντιστρέψει βλάβες που έχουν συσσωρευτεί με την πάροδο των ετών. Πρόκειται για την πρώτη φορά που το ER-100 χορηγείται σε άνθρωπο. Η πρώτη φάση της κλινικής δοκιμής προβλέπει συνολικά 12 ασθενείς με γλαύκωμα και πρωταρχικός στόχος της είναι η αξιολόγηση της ασφάλειας της θεραπείας – όχι η απόδειξη ότι μπορεί πράγματι να αναστρέψει τη γήρανση.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Sigmalive
Σχετικές ειδήσεις
Η Τζένιφερ Λόρενς έκανε την πρώτη της ανάρτηση στο Instagram: Αν κάποιος πει κάτι αρνητικό, θα τα παρατήσω
«Να έχετε υπόψη ότι οποιοδήποτε κακόβουλο ή επιθετικό σχόλιο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το μωρό... Εγώ είμαι το μωρό», έγραψε με χιούμορ η ηθοποιός
Φωτιά τώρα στη Φοινικιά Ηρακλείου Κρήτης, σηκώθηκε ένα ελικόπτερο
Κινητοποιήθηκαν 26 πυροσβέστες με μία ομάδα πεζοπόρων της 3ης ΕΜΟΔΕ, εθελοντές και 7 οχήματα
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
Το Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’30 από τον δημοτικιστή παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο (1880-1956) και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη (1887-1968). Στην αίθουσα της Ε’ ή Στ’ Γυμνασίου το 1976-1977 υπήρχε παρακείμενη μικρή αποθήκη με συμπράγκαλα, αντικείμενα του κοντινού πολιτειακού παρελθόντος της χώρας μας, δηλαδή πορτρέτα βασιλέων, αγωνιστών του ’21 και τα συμπαρομαρτούντα. Κάποια μέρα, σε τελευταία ώρα μαθήματος, μπούκαραν συμμαθητές μου και πετούσαν αυτά τα καλαμπαλίκια, όπως τα έλεγε η γιαγιά μου, στο πάτωμα της σχολικής αίθουσας. Μπαίνοντας κι εγώ, ο πιο μαζεμένος και ασήμαντος συμμαθητής τους, είδα πεταμένη φαρδιά-πλατιά και πατημένη την ελληνική σημαία. Επιστράτευσα όλο το θάρρος μου και έσκυψα να τη σηκώσω· θυμάμαι φωνές σαν χλευασμό, αλλά δεν με άγγιξαν. Τη δίπλωσα και την τοποθέτησα πίσω στο αποθηκάκι κάπου σε μια γωνιά να μην πολυφαίνεται. Μπήκε η καθηγήτρια των Γαλλικών και καθίσαμε στα θρανία μας.…