Δημητριάδης: Η απόφαση του Ανωτάτου ανοίγει δρόμο για άλλους αγνοουμένους
Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση των δύο αγνοουμένων από τον Στρογγυλό ενδέχεται να έχει σημασία και για άλλες υποθέσεις αγνοουμένων, εφόσον προκύπτουν παρόμοια πραγματικά περιστατικά, αναφέρει ο νομικός Αχιλλέας Δημητριάδης, σημειώνοντας ότι η υποχρέωση του κράτους για αποτελεσματική διερεύνηση παραμένει ενεργή παρά την παρέλευση δεκαετιών. Παράλληλα, τάσσεται υπέρ της δημιουργίας Επιτροπής Αλήθειας για το ζήτημα των αγνοουμένων, ώστε οι οικογένειες να πληροφορηθούν τι συνέβη στους ανθρώπους τους, χαρακτηρίζοντας το θέμα «καθαρά ανθρωπιστικό». Μιλώντας στο ΚΥΠΕ, ο κ. Δημητριάδης αναφέρθηκε στη σημασία της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου που εκδόθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου, με την οποία διαπιστώθηκε παραβίαση των Άρθρων 2 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Κυπριακή Δημοκρατία, λόγω της μη αποτελεσματικής διερεύνησης της υπόθεσης που αφορούσε στους δυο άντρες, οι οποίοι εξαφανίστηκαν στις 15 Αυγούστου 1974 από το χωριό Στρογγυλός.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Sigmalive
Σχετικές ειδήσεις
Η Τζένιφερ Λόρενς έκανε την πρώτη της ανάρτηση στο Instagram: Αν κάποιος πει κάτι αρνητικό, θα τα παρατήσω
«Να έχετε υπόψη ότι οποιοδήποτε κακόβουλο ή επιθετικό σχόλιο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το μωρό... Εγώ είμαι το μωρό», έγραψε με χιούμορ η ηθοποιός
Φωτιά τώρα στη Φοινικιά Ηρακλείου Κρήτης, σηκώθηκε ένα ελικόπτερο
Κινητοποιήθηκαν 26 πυροσβέστες με μία ομάδα πεζοπόρων της 3ης ΕΜΟΔΕ, εθελοντές και 7 οχήματα
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
Το Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’30 από τον δημοτικιστή παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο (1880-1956) και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη (1887-1968). Στην αίθουσα της Ε’ ή Στ’ Γυμνασίου το 1976-1977 υπήρχε παρακείμενη μικρή αποθήκη με συμπράγκαλα, αντικείμενα του κοντινού πολιτειακού παρελθόντος της χώρας μας, δηλαδή πορτρέτα βασιλέων, αγωνιστών του ’21 και τα συμπαρομαρτούντα. Κάποια μέρα, σε τελευταία ώρα μαθήματος, μπούκαραν συμμαθητές μου και πετούσαν αυτά τα καλαμπαλίκια, όπως τα έλεγε η γιαγιά μου, στο πάτωμα της σχολικής αίθουσας. Μπαίνοντας κι εγώ, ο πιο μαζεμένος και ασήμαντος συμμαθητής τους, είδα πεταμένη φαρδιά-πλατιά και πατημένη την ελληνική σημαία. Επιστράτευσα όλο το θάρρος μου και έσκυψα να τη σηκώσω· θυμάμαι φωνές σαν χλευασμό, αλλά δεν με άγγιξαν. Τη δίπλωσα και την τοποθέτησα πίσω στο αποθηκάκι κάπου σε μια γωνιά να μην πολυφαίνεται. Μπήκε η καθηγήτρια των Γαλλικών και καθίσαμε στα θρανία μας.…