Τσουρούλλης για Μαζωνάκη: «Αγαπούσε πολύ την Κύπρο-Μου τηλεφωνούσε ξημερώματα»
Με λόγια συγκίνησης μίλησε για τον Γιώργο Μαζωνάκη ο CEO του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ και της τηλεόρασης ΣΙΓΜΑ, Χρύσανθος Τσουρούλλης, σκιαγραφώντας την προσωπικότητα του καλλιτέχνη πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας και αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της φιλίας τους. Μιλώντας στην εκπομπή «Πρωτοσέλιδο», ο κ. Τσουρούλλης αναφέρθηκε τόσο στο τεράστιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα που, όπως είπε, αφήνει πίσω του ο Γιώργος Μαζωνάκης όσο και στον άνθρωπο που ο ίδιος γνώρισε από κοντά: έναν άνθρωπο απλό, με φόβους και εμμονές, αλλά παράλληλα ιδιαίτερα δοτικό και με έντονη κοινωνική ευαισθησία. Η συζήτηση έγινε στον απόηχο του αιφνίδιου θανάτου του τραγουδιστή, ενώ, όπως αναφέρθηκε στην εκπομπή, δύο γιατροί ιδιωτικής κλινικής έχουν συλληφθεί στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης. Παράλληλα, η νεκροψία, η οποία επρόκειτο να διενεργηθεί σήμερα, μετατέθηκε για αύριο. «Δύσκολα θα ξαναβρεθεί όμοιός του» Ο Χρύσανθος Τσουρούλλης στάθηκε αρχικά στη μοναδικότητα του Γιώργου Μαζωνάκη ως performer, εκτιμώντας ότι το κενό που αφήνει πίσω του δύσκολα μπορεί να καλυφθεί.«Αυτή η αίσθηση της απώλειας δεν θα φύγει ποτέ», ανέφερε, εξηγώντας ότι ο Μαζωνάκης «είχε μια μοναδικότητα σε αυτό που έκανε».…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Sigmalive
Σχετικές ειδήσεις
Η Τζένιφερ Λόρενς έκανε την πρώτη της ανάρτηση στο Instagram: Αν κάποιος πει κάτι αρνητικό, θα τα παρατήσω
«Να έχετε υπόψη ότι οποιοδήποτε κακόβουλο ή επιθετικό σχόλιο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το μωρό... Εγώ είμαι το μωρό», έγραψε με χιούμορ η ηθοποιός
Φωτιά τώρα στη Φοινικιά Ηρακλείου Κρήτης, σηκώθηκε ένα ελικόπτερο
Κινητοποιήθηκαν 26 πυροσβέστες με μία ομάδα πεζοπόρων της 3ης ΕΜΟΔΕ, εθελοντές και 7 οχήματα
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
Το Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’30 από τον δημοτικιστή παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο (1880-1956) και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη (1887-1968). Στην αίθουσα της Ε’ ή Στ’ Γυμνασίου το 1976-1977 υπήρχε παρακείμενη μικρή αποθήκη με συμπράγκαλα, αντικείμενα του κοντινού πολιτειακού παρελθόντος της χώρας μας, δηλαδή πορτρέτα βασιλέων, αγωνιστών του ’21 και τα συμπαρομαρτούντα. Κάποια μέρα, σε τελευταία ώρα μαθήματος, μπούκαραν συμμαθητές μου και πετούσαν αυτά τα καλαμπαλίκια, όπως τα έλεγε η γιαγιά μου, στο πάτωμα της σχολικής αίθουσας. Μπαίνοντας κι εγώ, ο πιο μαζεμένος και ασήμαντος συμμαθητής τους, είδα πεταμένη φαρδιά-πλατιά και πατημένη την ελληνική σημαία. Επιστράτευσα όλο το θάρρος μου και έσκυψα να τη σηκώσω· θυμάμαι φωνές σαν χλευασμό, αλλά δεν με άγγιξαν. Τη δίπλωσα και την τοποθέτησα πίσω στο αποθηκάκι κάπου σε μια γωνιά να μην πολυφαίνεται. Μπήκε η καθηγήτρια των Γαλλικών και καθίσαμε στα θρανία μας.…