«Όταν αγαπάς αυτό που σπουδάζεις, ακόμη και οι δύσκολες στιγμές αξίζουν»
Η Βασιλεία μοιράζεται το ταξίδι των σπουδών της στο Τμήμα Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Frederick Η Βασιλεία ήξερε ήδη από την 1η Γυμνασίου ότι θέλει να σπουδάσει Φαρμακευτική. Αφορμή, το αγαπημένο της μάθημα: η Χημεία. Τελειώνοντας το σχολείο, έκανε αυτό που επιθυμούσε. Ξεκίνησε σπουδές στο πενταετές πρόγραμμα Integrated Master στη Φαρμακευτική του Πανεπιστημίου Frederick και τον περασμένο Ιούνιο αποφοίτησε με άριστα. Στην Τελετή Αποφοίτησης, ανέλαβε να διαβάσει τον όρκο του Τμήματος Φαρμακευτικής, με τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές της να τον επαναλαμβάνουν μαζί της, σε μια συμβολική στιγμή δέσμευσης στις αρχές και τις ευθύνες του επαγγέλματος του/της φαρμακοποιού. «Ήταν μια πολύ όμορφη αλλά και απαιτητική εμπειρία. Οι σπουδές μου με έβγαλαν αρκετές φορές από τo comfort zone μου και με έμαθαν να έχω περισσότερη πειθαρχία, υπομονή και επιμονή. Πέρα από τις γνώσεις που απέκτησα, θεωρώ ότι μέσα από το πρόγραμμα εξελίχθηκα σαν άνθρωπος. Κρατάω πολλές όμορφες στιγμές, ανθρώπους που γνώρισα και εμπειρίες.» Ήθελες πάντα να σπουδάσεις Φαρμακευτική;…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Sigmalive
Σχετικές ειδήσεις
Η Τζένιφερ Λόρενς έκανε την πρώτη της ανάρτηση στο Instagram: Αν κάποιος πει κάτι αρνητικό, θα τα παρατήσω
«Να έχετε υπόψη ότι οποιοδήποτε κακόβουλο ή επιθετικό σχόλιο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το μωρό... Εγώ είμαι το μωρό», έγραψε με χιούμορ η ηθοποιός
Φωτιά τώρα στη Φοινικιά Ηρακλείου Κρήτης, σηκώθηκε ένα ελικόπτερο
Κινητοποιήθηκαν 26 πυροσβέστες με μία ομάδα πεζοπόρων της 3ης ΕΜΟΔΕ, εθελοντές και 7 οχήματα
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
Το Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’30 από τον δημοτικιστή παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο (1880-1956) και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη (1887-1968). Στην αίθουσα της Ε’ ή Στ’ Γυμνασίου το 1976-1977 υπήρχε παρακείμενη μικρή αποθήκη με συμπράγκαλα, αντικείμενα του κοντινού πολιτειακού παρελθόντος της χώρας μας, δηλαδή πορτρέτα βασιλέων, αγωνιστών του ’21 και τα συμπαρομαρτούντα. Κάποια μέρα, σε τελευταία ώρα μαθήματος, μπούκαραν συμμαθητές μου και πετούσαν αυτά τα καλαμπαλίκια, όπως τα έλεγε η γιαγιά μου, στο πάτωμα της σχολικής αίθουσας. Μπαίνοντας κι εγώ, ο πιο μαζεμένος και ασήμαντος συμμαθητής τους, είδα πεταμένη φαρδιά-πλατιά και πατημένη την ελληνική σημαία. Επιστράτευσα όλο το θάρρος μου και έσκυψα να τη σηκώσω· θυμάμαι φωνές σαν χλευασμό, αλλά δεν με άγγιξαν. Τη δίπλωσα και την τοποθέτησα πίσω στο αποθηκάκι κάπου σε μια γωνιά να μην πολυφαίνεται. Μπήκε η καθηγήτρια των Γαλλικών και καθίσαμε στα θρανία μας.…