Μιλιέτ: Σενάρια πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο- «Η Τουρκία δεν θα σταματήσει»
Ο Τούρκος αναλυτής Οζάι Σεντίρ εκτιμά ότι η συζήτηση περί πολεμικής σύγκρουσης στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ενταθεί υπερβολικά, κυρίως λόγω των επερχόμενων εκλογών σε Ισραήλ, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία. Εστιάζει ιδιαίτερα στο ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νότια και δυτικά της Κρήτης, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα προκαλούσε αντίδραση της Άγκυρας και θα είχε ευρύτερες διεθνείς επιπτώσεις. Παράλληλα, αναπτύσσει τη θεωρία ότι θα ήταν μη ρεαλιστικό το σενάριο, που ακούγεται σε κύκλους της Τουρκίας, περί μιας σύντομης ελληνοτουρκικής σύγκρουσης στην οποία Ελλάδα, Ισραήλ και Κυπριακή Δημοκρατία θα αποκτούσαν πλεονέκτημα και στη συνέχεια θα οδηγούσαν την Τουρκία σε διαπραγματεύσεις από μειονεκτική θέση. «Η λέξη πόλεμος χρησιμοποιείται υπερβολικά» Ο Οζάι Σεντίρ υποστηρίζει ότι η Ανατολική Μεσόγειος διανύει μια περίοδο κατά την οποία η λέξη «πόλεμος» χρησιμοποιείται πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Συνδέει την ένταση με τις εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν μπροστά τους οι τρεις χώρες και επισημαίνει ότι όσο συνεχίζεται η προσπάθεια άντλησης ψήφων με επίκεντρο την Τουρκία, η πολεμική ρητορική θα παραμένει έντονη.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Sigmalive
Σχετικές ειδήσεις
Η Τζένιφερ Λόρενς έκανε την πρώτη της ανάρτηση στο Instagram: Αν κάποιος πει κάτι αρνητικό, θα τα παρατήσω
«Να έχετε υπόψη ότι οποιοδήποτε κακόβουλο ή επιθετικό σχόλιο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το μωρό... Εγώ είμαι το μωρό», έγραψε με χιούμορ η ηθοποιός
Φωτιά τώρα στη Φοινικιά Ηρακλείου Κρήτης, σηκώθηκε ένα ελικόπτερο
Κινητοποιήθηκαν 26 πυροσβέστες με μία ομάδα πεζοπόρων της 3ης ΕΜΟΔΕ, εθελοντές και 7 οχήματα
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
Το Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’30 από τον δημοτικιστή παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο (1880-1956) και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη (1887-1968). Στην αίθουσα της Ε’ ή Στ’ Γυμνασίου το 1976-1977 υπήρχε παρακείμενη μικρή αποθήκη με συμπράγκαλα, αντικείμενα του κοντινού πολιτειακού παρελθόντος της χώρας μας, δηλαδή πορτρέτα βασιλέων, αγωνιστών του ’21 και τα συμπαρομαρτούντα. Κάποια μέρα, σε τελευταία ώρα μαθήματος, μπούκαραν συμμαθητές μου και πετούσαν αυτά τα καλαμπαλίκια, όπως τα έλεγε η γιαγιά μου, στο πάτωμα της σχολικής αίθουσας. Μπαίνοντας κι εγώ, ο πιο μαζεμένος και ασήμαντος συμμαθητής τους, είδα πεταμένη φαρδιά-πλατιά και πατημένη την ελληνική σημαία. Επιστράτευσα όλο το θάρρος μου και έσκυψα να τη σηκώσω· θυμάμαι φωνές σαν χλευασμό, αλλά δεν με άγγιξαν. Τη δίπλωσα και την τοποθέτησα πίσω στο αποθηκάκι κάπου σε μια γωνιά να μην πολυφαίνεται. Μπήκε η καθηγήτρια των Γαλλικών και καθίσαμε στα θρανία μας.…