Δημήτρης Κόκοτας (1968-2026): Η πορσελάνη (του) που ράγισε…

Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο παράξενο πράγμα από ένα τραγούδι που είχες χρόνια να ακούσεις και ξαφνικά επιστρέφει – γιατί δεν θυμάσαι μόνο τους στίχους· θυμάσαι πού ήσουν όταν το άκουγες, ποιον αγαπούσες, με ποιους ξενυχτούσες, ακόμη και πράγματα που νόμιζες ότι είχες πλέον ξεχάσει. Θυμάσαι έναν δρόμο, ένα καλοκαίρι, ένα αυτοκίνητο, ένα πρόσωπο. Μια παρέα που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος σου και σήμερα μπορεί να μην ξέρεις καν πού βρίσκονται οι μισοί από εκείνες τις ψυχές. Η μουσική έχει αυτή την παράξενη ικανότητα: Φυλάει τη ζωή μας καλύτερα από τη μνήμη μας. Κάπως έτσι επιστρέφει τις τελευταίες μέρες στη μνήμη μας, λίγο μετά το θάνατό του -έπειτα από την περίπου δύο χρόνων περιπέτεια που είχε με την υγεία του, που δεν ευτύχησε τελικά στο «θαύμα »- και ο Δημήτρης Κόκοτας. Με τις «Διαδόσεις», την «Ανεμώνα», το «Γιατί με τυραννάς», την «Αχαριστία» το «Στο ‘χω πει». Γιατί ο Κόκοτας υπήρξε ένα εμβληματικό παιδί των ’90s.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο PhilenewsΣχετικές ειδήσεις

ΣΥΡΙΖΑ: Η Έλενα Ακρίτα αντιπρόεδρος της Βουλής στη θέση της Όλγας Γεροβασίλη
Την απόφαση ανακοίνωσε η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένα Δούρου, μετά τη συνεδρίαση των βουλευτών...

42 πέναλτι για μία πρόκριση!
Μαραθώνια διαδικασία στην Ιταλία, με τη Σαρνέζε να επικρατεί 21-20
