Τουρκία, οικονομία και η μεγάλη πολιτική τύφλωση
Διαβάζοντας την αρθρογραφία των ημερών, παρακολουθώντας τις συζητήσεις στην τηλεόραση και, ως έναν βαθμό, τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναρωτιέμαι αν υπάρχει πραγματική συνείδηση της κρισιμότητας της εποχής και του μεγέθους των εθνικών διακυβευμάτων που θα κριθούν στις εκλογές . Η δημόσια χρήση, συγκεκριμένα, της λέξης «κυβερνησιμότητα» υποδηλώνει ως έναν βαθμό ότι οι κίνδυνοι έχουν γίνει αντιληπτοί. Ο όρος, όμως, είναι πολύ στενός για να αποδώσει το μέγεθος της πρόκλησης. Αυτό που διακυβεύεται υπερβαίνει κατά πολύ τη δυνατότητα σχηματισμού και λειτουργίας μιας κυβέρνησης. Αφορά τη βαθύτερη πολιτική σταθερότητα της χώρας και την ικανότητά της να κινηθεί μέσα σε μία περίοδο εξαιρετικά πυκνών ιστορικών μεταβολών. Η σύγκρουση με την Τουρκία αποτελεί, κατά την άποψη της στήλης, το κορυφαίο πρόβλημα. Και ανακύπτει σε μία στιγμή που μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Mononews
Σχετικές ειδήσεις
Με το βλέμμα στην Τουρκία, συνάντηση του Σύρου ΥΠΕΞ με τον αρχηγό της Μοσάντ –
Με τον αρχηγό της Μοσάντ, συναντήθηκε σήμερα στην Ιορδανία, ο Σύρος υπουργός Εξωτερικών δήλωσαν στο Γαλλικό Πρακτορείο μια διπλωματική πηγή και μια πηγή από τη συριακή κυβέρνηση, μερικές ημέρες έπειτα… Με το βλέμμα στην Τουρκία, συνάντηση του Σύρου ΥΠΕΞ με τον αρχηγό της Μοσάντ – - Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Η "Γαλάζια Πατρίδα" προχωρά, τα "ήρεμα νερά" βουλιάζουν
Τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση επένδυσε πολιτικά στο αφήγημα των "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο, παρουσιάζοντάς το ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία και ως απόδειξη μιας νέας εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Μπορεί τα νερά να είναι ήρεμα στην επιφάνεια. Κάτω από αυτήν όμως η Τουρκία συνεχίζει συστηματικά να χτίζει τη δική της στρατηγική. Γράφει ο Δρ. Θωμάς Χατζηαθανασίου.
Υπέρ Μαντόνας
Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος αποφάσισαν να παραθερίσουν μαζί με τον γιόκα τους στο Πήλιο. Για δύο εβδομάδες. Άντεξαν τελικά δυό μέρες. Έφυγαν σαν κυνηγημένοι. Δεν τους απογοήτευσε -κάθε άλλο- το πανέμορφο χωριό, η φιλοξενία, η κρυστάλλινη θάλασσα, οι τοπικές νοστιμιές… Όπου κι αν κάθονταν, όπου κι αν περπατούσαν, βρίσκονταν περικυκλωμένοι από λεφούσια θαυμαστών.