Αν ζούσαν οι… Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού: Η αγκαλιά που άργησε τριάντα χρόνια
« Πριν από τριάντα χρόνια, πριν ακόμη γεννηθώ, μου στέρησαν το πολυτιμότερο δώρο που μπορεί να έχει ένα παιδί: την αγκαλιά του πατέρα μου ». Η φωνή της Αναστασίας αντηχεί και χάνεται πάνω από το Παραλίμνι, στον ελεύθερο αέρα της φυλακισμένης γης της Αμμοχώστου. Τα μικρόφωνα κλείνουν. Οι επίσημοι έχουν φύγει, οι καρέκλες μαζεύονται σε ακανόνιστες στοίβες και οι τελευταίες μοτοσυκλέτες χάνονται κι αυτές στον ορίζοντα, σέρνοντας τα τελευταία απομεινάρια του θορύβου τους. Στον χώρο του μνημείου απομένουν δύο άνδρες. Κανείς δεν τους είδε να έρχονται. Ο ένας είναι πενήντα τεσσάρων, με γκρίζα τα μαλλιά. Ο άλλος, πενήντα έξι, κρατάει ένα μισοκαμένο τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα. – Ρε Σολή, σβήστο το μαυρογέριμον, πέταξέ το. – Σκέφτουμαι… – Μα, τριάντα χρόνια, σκέφτεσαι ρε; – Ε, οι μεγάλες αποφάσεις θέλουν τον τζαιρόν τους, Τάσο. Στέκονται μπροστά στους δύο χάλκινους άνδρες που έχουν τα άλλοτε πρόσωπά τους. Ο Τάσος κοιτάζει πρώτα το δικό του άγαλμα. – Μα εκάμαν με πολλά σοβαρόν, α; – Εμέναν πολλά πιο αδύνατο, εν εν; λέει ο Σολωμός. – Εκάμαν μας, όμως, ούσσου αντροπή, απαντά ο Τάσος. Γελούν χαμηλόφωνα, ένοχα. Υπάρχει κάτι παράταιρο στο γέλιο δίπλα στα στεφάνια.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Ta Nea
Σχετικές ειδήσεις
Αίτνα: Παρατείνεται το κλείσιμο του αεροδρομίου της Κατάνιας έως το απόγευμα του Σαββάτου
Tα προβλήματα που καταγράφονται εξαιτίας της τέφρας είναι τα σοβαρότερα που πλήττουν το αεροδρόμιο της Κατάνιας τα τελευταία 20 χρόνια
Αίτνα: Κλειστό το αεροδρόμιο της Κατάνιας έως το απόγευμα του Σαββάτου
Αποκλεισμένοι χιλιάδες επιβάτες
Η αθέατη «δίψα» της AI: Πώς η ψηφιακή ουτοπία στραγγίζει τους φυσικούς πόρους του πλανήτη
Η αλματώδης εξέλιξη των νέων τεχνολογιών δημιουργεί μια πρωτοφανή οικολογική κρίση εξαντλώντας τα παγκόσμια αποθέματα ενέργειας και απειλώντας ευάλωτες περιοχές με ξηρασία