Νίκος Καλογερόπουλος [1952-2026]: Το ταλέντο που δεν άντεχε τις εξουσίες
Ιδιοσυστασιακός, άτακτος, απείθαρχος, «αναρχικός», αντιεξουσιαστής με στόμα μοναδικά «απύλωτο». Αγύριστο κεφάλι. Κι όμως, δεν υπάρχει ένας που ν’ άκουσε την είδηση για τον θάνατο του Νίκου Καλογερόπουλου χθες στα 74 του χρόνια -αληθινή είδηση, δυστυχώς, αυτή τη φορά, εν αντιθέσει με το περσινό fake news που τον «πέθανε» πριν την ώρα του- και να μη μονολόγησε «τι κρίμα! Πόσο σπουδαίος…». Οι λίγο παλαιότεροι τον ανακαλούν και τον ξεχωρίζουν πρωτίστως χάρη στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, το «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού, το «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη, τους σπουδαίους ρόλους στο νέο ελληνικό σινεμά. Οι νεότεροι χάρη στον αντισυμβατικό του χαρακτήρα, που είχε συντελέσει στη δημιουργία μιας δημόσιας εικόνας συμβατής μ’ έναν σύγχρονο Διογένη Κυνικό (συμπτωματικά μάλιστα το 2006 εξέδωσε το θεατρικό του «Οι Κυνικοί Ξανάρχονται» ως ένα καυστικό «χαστούκι» στην εποχή του υλισμού και της σύγχρονης παρακμής).…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
Νέα εξέλιξη στην τραγωδία της Ξυλοφάγου: Τι αποφάσισε ο Δικαστής για τον πατέρα
Υπό κράτηση θα παραμείνει ο πατέρας των δύο αγοριών που εντοπίστηκαν νεκρά μέσα σε αυτοκίνητο στη Ξυλοφάγου στις 28 Ιουνίου, καθώς απορρίφθηκε το αίτημα της υπεράσπισης για αποφυλάκισή του με εγγύηση. Η απόφαση σημαίνει παράλληλα ότι ο πατέρας δεν θα μπορέσει να μεταβεί στη Βουλγαρία για να συνοδεύσει τις σορούς των δύο παιδιών του και […] Νέα εξέλιξη στην τραγωδία της Ξυλοφάγου: Τι αποφάσισε ο Δικαστής για τον πατέρα
Περίπατος μετά σκέψεων
Χαράματα, από το παράθυρο μπαίνει η δροσιά της θάλασσας και της νέας μέρας. Αντίκρυ, πάνω από τα βουνά της Ανατολής, ροδίζει ο ορίζοντας. Ο χρωματισμός του μεταβάλλεται, σαν ένας ζωγράφος ν’ απλώνει με το πινέλο του χρώματα του κόσμου. Σαν να βουτά το πινέλο στη θάλασσα, μετά να το περνά πάνω από τη γη, να παίρνει από τα πετρώματα παραλλαγές χρωμάτων και να τα απλώνει στο σκηνικό του ουρανού, σε μια οικουμενική υδατογραφία. Κι ακολουθεί η μουσική, όπως σε κάθε καλή παράσταση των ανθρώπων και της φύσης. Δεκάδες πετούμενα κελαηδούν, το καθένα ακολουθεί τη δική του παρτιτούρα, τη δική του μελωδία, αλλά χωρίς παραφωνίες ανάμεσά τους και ανταγωνισμούς. Κάθονται περιμετρικά στα δέντρα, μέσα στις φυλλωσιές· απ’ όπου στέλνουν τους μελωδικούς λαρυγγισμούς. Σχεδόν ταυτόχρονα παρεμβάλλεται το τερέτισμα των τζιτζικιών. Αυτά έχουν άλλον συνθέτη και είδος μουσικής. Σ’ αυτήν επικρατούν ο σαλπιγγισμός και τα μικρά κρουστά. Αλλά ανάμεσα στα φτερωτά και στα τζιτζίκια υπάρχει μουσική συνεργασία, αλλά και παύσεις εκατέρωθεν. Εξαφνα σιωπή, οι μαέστροι έδειξαν παύση με την μπαγκέτα τους. Από μακριά ακούγεται το κικιρίκου ενός πετεινού, επικρατεί των άλλων, σπάει την προσωρινή σιγαλιά.…
Κοστολογημένα προγράμματα vs πολιτική
Το δίπολο «κοστολογημένα προγράμματα vs πολιτική» αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης δημοκρατίας: τη σύγκρουση ανάμεσα στον καθεστωτικό τεχνοκρατισμό και το όραμα της πολιτικής αλλαγής. Η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι απλή: η κυβέρνηση συχνά κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι κάνει «ανεξέλεγκτες» προεκλογικές υποσχέσεις χωρίς να εξηγεί πώς θα χρηματοδοτηθούν. Η κοστολόγηση δίνει έναν ανεξάρτητο, θεσμικό τρόπο να ελεγχθεί αν μια πρόταση «κλείνει» δημοσιονομικά. Η πολιτική αντιπαράθεση εστιάζει στην κοστολόγηση των προτάσεων. Με λίγα λόγια: δεν είναι απλώς τεχνικό εργαλείο δημοσιονομικής διαφάνειας – έγινε και πολιτικό όπλο/επιχείρημα, αφού η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για να πιέσει την αντιπολίτευση να δικαιολογήσει τα οικονομικά της προγράμματα, ενώ η αντιπολίτευση αντιδρά αμφισβητώντας τη μεθοδολογία ή την ουδετερότητα εφαρμογής του. Είναι γνωστό ότι η δημοσιονομική πολιτική, σημαντικό μέσο της οικονομικής πολιτικής, διαφέρει από τη λογιστική απεικόνιση δεδομένου ότι επενεργεί σχεδόν στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας. Συνεπώς και το μελλοντικό της αποτύπωμα είναι αβέβαιο λόγω ότι τα πάντα στην οικονομία λειτουργούν σε καθεστώς αβεβαιότητας.…