Ο σπαραγμός του Τάσου Χαλκιά για το καμμένο σπίτι του στο Πόρτο Γερμενό: «Πήγε στράφι το χυμένο μου αίμα»
Συγκλονισμένος από την καταστροφή του σπιτιού του στη φωτιά που πλήττει το Πόρτο Γερμενό εμφανίστηκε ο Τάσος Χαλκιάς, ο οποίος μίλησε για τη μεγάλη απώλεια που βιώνει, αλλά και για τους εκατοντάδες ανθρώπους που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ίδια τραγωδία. Ο γνωστός ηθοποιός τόνισε ότι η κατοικία του δεν αποτελούσε απλώς ένα περιουσιακό στοιχείο, αλλά ένα έργο ζωής, αποτέλεσμα πολλών ετών προσωπικής προσπάθειας, κόπου και θυσιών. Μιλώντας στην εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση» την Κυριακή 2 Αυγούστου, ο Τάσος Χαλκιάς υπογράμμισε πως η καταστροφή δεν είναι μόνο υλική, αλλά έχει βαθιά προσωπικές και ψυχολογικές συνέπειες. «Οι άνθρωποι της εργασίας και του μόχθου ό,τι αποκτούν το αποκτούν με κόπο. Έτσι είναι άλλα 200 σπίτια μαζί με το δικό μου που κάηκαν και θα πρέπει να μιλήσουν και αυτοί», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Για εμένα ήταν ένα χτισμένο έργο, τίποτα άλλο. Έχυσα το αίμα μου για να κάνω αυτό το σπίτι, τώρα πήγε στράφι το χυμένο μου αίμα», πρόσθεσε εμφανώς φορτισμένος. Ο ηθοποιός εξήγησε πως η […]
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο Newsbeast
Ίδια είδηση, διαφορετική ματιά
Πώς κάλυψαν την ίδια είδηση άλλες εφημερίδες:
Σχετικές ειδήσεις
Κι αν ο Νόλαν «γύριζε» τις Σταυροφορίες;
Η εξιστόρηση των Σταυροφοριών κινδυνεύει συχνά από το σύνδρομο των δύο άκρων: είτε της στεγνής καταγραφής ημερομηνιών και δυναστειών είτε της απλουστευτικής -χολιγουντιανού τύπου- αφήγησης περί «σύγκρουσης πολιτισμών». Ο Νταν Τζόουνς, από τους πιο χαρισματικούς εκλαϊκευτές της μεσαιωνικής Ιστορίας στον αγγλόφωνο κόσμο, καταφέρνει στο βιβλίο του «Σταυροφόροι: Η επική ιστορία των πολέμων για τους Αγίους Τόπους» (εκδ. Utopia, μτφ. Μάριος Κουτσούκος, 2026), να καταργήσει αυτό το δίλημμα. Προσφέρει, αντιθέτως, μια αφήγηση που διαβάζεται σαν μεγάλο αφήγημα, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιστοριογραφική αυστηρότητα που απαιτεί το θέμα. Αν και η κλασική περιοδολόγηση των Σταυροφοριών ταυτίζεται συνήθως με την ομιλία του Πάπα Ουρβανού Β΄ το 1095 και την πτώση της Άκρας το 1291, ο Τζόουνς διευρύνει αισθητά τα χρονικά και γεωγραφικά όρια. Ξεκινά από τις ρίζες των χριστιανο-μουσουλμανικών εντάσεων τον 11ο αιώνα (ακόμη και με αναφορές στην αραβική κατάκτηση της Σικελίας) και φτάνει μέχρι το 1492, με την ολοκλήρωση της Reconquista στην Ιβηρική Χερσόνησο και το ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου — ο οποίος έπλεε προς τον Νέο Κόσμο διακατεχόμενος από το μεσαιωνικό όραμα της ανάκτησης της Ιερουσαλήμ.…