Ξενοφών Κοντιάδης στην «Εφ.Συν.»: «Το σύστημα τιμωρεί τους ονειροπόλους»
Πώς δύο άνθρωποι που μοιράζονται την ίδια αστική καταγωγή, την ίδια κορυφαία επιστημονική παιδεία και τα ίδια κοσμικά σαλόνια της προπολεμικής Αθήνας, καταλήγουν σε εκ διαμέτρου αντίθετα στρατόπεδα τη στιγμή της μεγάλης κρίσης; Αυτό το αναπάντητο υπαρξιακό και ιστορικό ερώτημα βρίσκεται στον πυρήνα του βιβλίου «Δωσίλογοι και ονειροπόλοι» (Εκδόσεις Τόπος) του συνταγματολόγου και συγγραφέα Ξενοφώντα Κοντιάδη. Μέσα από τη μορφή του ιστορικού μυθιστορήματος και των εσωτερικών μονολόγων, ανασυνθέτει τις πορείες του κατοχικού πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου και του «κόκκινου καθηγητή» της Αντίστασης, Πέτρου Κόκκαλη. Το εγχείρημα, όμως, ξεπερνά τα όρια της τυπικής ιστορικής έρευνας. Ο Λογοθετόπουλος ήταν ο προπάππους του συγγραφέα, ενώ ο ήρωας παππούς του (και συνονόματός του) σκοτώθηκε από τους ναζί το 1941, όντας στενός φίλος του Πέτρου Κόκκαλη. Με αφορμή αυτή τη συγκλονιστική οικογενειακή αντίφαση, μας μιλά για τη συνάντηση της Ιστορίας με τη λογοτεχνία, το βάρος της συλλογικής μνήμης και το αν υπάρχουν τελικά «γκρίζες ζώνες» όταν μια χώρα φλέγεται.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
Το νερό ως ζητούμενο
Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς την αξία που έχει το νερό για την ανθρώπινη ζωή. Ούτε να επιχειρηματολογήσει για τους λόγους που αυτό το ζωτικής σημασίας αγαθό πρέπει να προστατεύεται από τη σπατάλη και την καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να γίνονται όλες οι αναγκαίες επενδύσεις για τη διασφάλιση της επάρκειάς του. Υπό κανονικές συνθήκες όλη η συζήτηση θα έπρεπε να αρχίζει και να τελειώνει με αυτές τις φράσεις. Δυστυχώς όμως ζούμε στην Ελλάδα, όπου το αυτονόητο αποτελεί πάντοτε όχι μόνο το υπό συζήτηση ζήτημα αλλά και το ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί. Σε αυτό το πλαίσιο το νερό παραμένει -κατά κοινή ομολογία και παραδοχή- ανεκτίμητο αγαθό, αλλά η προστασία του είναι μονίμως το ζητούμενο. Τη μέγιστη απόδειξη αυτού του συμπεράσματος δίνει σήμερα το βασικό θέμα της «Εφ.Συν.» που εξετάζει το πιεστικό πρόβλημα της λειψυδρίας στα ελληνικά νησιά και κυρίως στο Αιγαίο. Γιατί υπάρχει αυτό το πρόβλημα; Κατά κοινή ομολογία, αιτία είναι ο υπερτουρισμός. Η λεγόμενη δηλαδή βαριά βιομηχανία της χώρας που -για να καλυφθεί το κενό που άφησε στην οικονομία η αποβιομηχάνιση- αναπτύχθηκε εντελώς άναρχα, χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές.…
Μαρόκο – μεταναστευτικό δοκιμάζουν Σένγκεν και Ευρωπαϊκή Ένωση
Η Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026 είναι μια ημερομηνία που μπορεί να αποκτήσει ξεχωριστή σημασία στο χρονικό της ευρωπαϊκής αποσύνθεσης. 60000 Μαροκινοί «εισέβαλαν» στον ισπανικό θύλακο της Θέουτα, στη Β. Αφρική «εισέβαλαν» στον ισπανικό θύλακο της Θέουτα, στη Β. Αφρική . Πάνω από 67 έχασαν τη ζωή τους, οι περισσότεροι πνίγηκαν γιατί προσπάθησαν να μπουν σε ισπανικό έδαφος κολυμπώντας προκειμένου να αξιοποιήσουν απόφαση ισπανικού δικαστηρίου που κάνει πιο δύσκολή την απέλαση παράνομων μεταναστών που εισέρχονται στη χώρα δια θαλάσσης. Η «εισβολή» ήταν πρακτικά αδύνατη χωρίς τη συμβολή των αρχών του Μαρόκου.Η κυβέρνηση του Μαρόκου είχε χρησιμοποιήσει ανάλογη «εισβολή» το 2021 για να πιέσει την κυβέρνηση της Ισπανίας στο θέμα των σχέσεών της με την Αλγερία και την ηγεσία του Πολιζάριο.Το Μαρόκο ελέγχει-ουσιαστικά έχει καταλάβει-το 80% των εδαφών της Δ.Σαχάρας και συγκρούεται για το θέμα αυτό με την Αλγερία και την ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου της Δ.Σαχάρας,Πολιζάριο. Η Ισπανία αντέδρασε αποτελεσματικά στην «εισβολή» των Μαροκινών στη Θέουτα. Μέσα σε 24 ώρες το 95% είχαν επιστρέψει στο Μαρόκο ενώ κανένας δεν πέρασε από την Β. Αφρική στην Ευρώπη μέσω Θέουτα.…
Το ντοκιμαντέρ είναι ίσως το τελευταίο οχυρό της ελευθερίας του λόγου
Δέκα Χρόνια Ορίζοντας (2016-2025) Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την ύπαρξη στην Κύπρο ενός ζωντανού και απαιτητικού πολιτιστικού πεδίου και συγχρόνως καταδεικνύουν την αναγκαιότητα δομικών αλλαγών στο χώρο του πολιτισμού Αποσπάσματα από συνέντευξη με τον Γιάγκο Χατζηγιάννη, Καλλιτεχνικό […] Το ντοκιμαντέρ είναι ίσως το τελευταίο οχυρό της ελευθερίας του λόγου