Τι θα έλεγε σήμερα ο Πλάτων για την Ελλάδα;
Τα τελευταία χρόνια στις έρευνες κοινής γνώμης οι Ελληνες εμφανίζουν ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα εμπιστοσύνης προς τη Δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση, το πολιτικό σύστημα και γενικότερα τους θεσμούς της Πολιτείας. Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί μια πρόσκαιρη δυσαρέσκεια. Αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τη λειτουργία της δημοκρατίας . Γιατί η εμπιστοσύνη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι το αόρατο θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται κάθε οργανωμένη κοινωνία. Οταν ο πολίτης παύει να πιστεύει ότι οι νόμοι εφαρμόζονται ισότιμα, ότι η Δικαιοσύνη απονέμεται αμερόληπτα και ότι οι θεσμοί υπηρετούν πραγματικά το κοινό καλό, τότε απομακρύνεται από την ίδια την Πολιτεία. Ενισχύεται ο ατομισμός, κυριαρχεί η καχυποψία και διαμορφώνεται η αντίληψη ότι ο καθένας πρέπει να προστατεύσει μόνος του τον εαυτό του. Ετσι διαβρώνεται το κοινωνικό συμβόλαιο και η δημοκρατία γίνεται πιο εύθραυστη. Περισσότερα από δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, ο Πλάτων αφιέρωσε την «Πολιτεία» του ακριβώς σε αυτό το ζήτημα. Δεν αναζητούσε απλώς την καλύτερη μορφή διακυβέρνησης. Αναζητούσε τις προϋποθέσεις μιας δίκαιης κοινωνίας.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
Συνταγματικός πληθωρισμός
Αν και το Σύνταγμά μας ανταποκρίθηκε με επιτυχία σε δύσκολες καταστάσεις, έχει επικρατήσει στο πολιτικό σύστημα, κυρίως μετά την ευρύτατη συνταγματική αναθεώρηση του 2001, ένας αναθεωρητικός οίστρος, κατά την έκφραση του Ευάγγελου Βενιζέλου, με συμμέτοχο το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής νομικής κοινότητας. Υστερα από κάθε αναθεώρηση, και πριν ακόμη συμπληρωθεί ο ελάχιστος χρόνος της πενταετίας που απαιτείται να παρέλθει για να κινηθεί εκ νέου αναθεωρητική διαδικασία, αρχίζει η συζήτηση για συνταγματικές αλλαγές. Τα πολιτικά κόμματα θεωρούν υποχρέωσή τους να εντάξουν στο πρόγραμμά τους ως πρωταρχικό ζητούμενο την αναθεώρηση του Συντάγματος και η συζήτηση πλατειάζει με τη συμμετοχή πολλών προσώπων που εκφέρουν δημόσιο λόγο. Ο νομοθετικός πληθωρισμός, που αποτελεί μία από τις ασθένειες της έννομης τάξης στη χώρα μας, τείνει να μεταφερθεί στο επίπεδο του Συντάγματος με συνέπεια την «εκνόμευση» του Συντάγματος που αποτελεί διαφυγή από τα δυσεπίλυτα προβλήματα της πολιτικής εξουσίας, όπως ανέφερε ο αείμνηστος καθηγητής Αντώνης Μανιτάκης.…
Πρωτοβουλία σε διαλυμένο τοπίο
Στο μέσο του καυτού καλοκαιριού ο γενικός γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες θα επιχειρήσει το ακατόρθωτο: να βάλει ξανά το Κυπριακό στις διαπραγματευτικές ράγες και να σπρώξει για την επίλυσή του. Αυτός είναι ο στόχος της επίσκεψής του στην Κύπρο, όπου θα βρίσκεται το βράδυ της Δευτέρας (27/7) για συνομιλίες με τους δύο Κύπριους ηγέτες. Τι από όσα συμβαίνουν συνηγορεί για σπάσιμο του πολύχρονου αδιεξόδου; Κινητικότητα Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται ασυνήθιστη διπλωματική κινητικότητα. Από μόνη της, η έλευση στο νησί ενός γενικού γραμματέα μαρτυρεί την ανάληψη πρωτοβουλίας. Ο Γκουτέρες φτάνει στο νησί, αλλά δεν φαίνεται να έχει μέχρι στιγμής κάτι χειροπιαστό και δεσμευτικό από τα ενδιαφερόμενα μέρη. Θα επιδιώξει να βγάλει ουσιαστικό αποτέλεσμα, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα το πετύχει. Ομως, κατά τη γνωστή ρήση προκατόχου του, «τα Ηνωμένα Εθνη δεν δημιουργήθηκαν για να μας φέρουν στον παράδεισο, αλλά για να μας σώσουν από την κόλαση». Ετσι και για την Κύπρο, ο Γκουτέρες θέλει να δοκιμάσει να πείσει τους Κυπρίους να ξαναδούν το μέλλον τους διαφορετικά. Η διχοτόμηση βαθαίνει, η στασιμότητα δεν είναι εγγύηση σταθερότητας και ηρεμίας.…
Ανώφελες αιτιάσεις του εαυτού μας
ΤΥΓΧΑΝΕΙ παραγνωρισμένος, καθότι δεν συγκαταριθμείται στους κολασμένους ή τους ακόλαστους. Ταξινομείται στη γενιά του ’30 και θεωρείται από τους εισηγητές του ελεύθερου στίχου στο παρ’ ημίν ποιητικό γίγνεσθαι. Διακρίνεται για το έντονα προσωπικό του ύφος, σμιλεμένο με καβαφικές επιρροές, θρησκευτική ατμόσφαιρα και υπαρξιακό στοχασμό. Ιδού δεινόν δείγμα: ΒΡΑΔΥΝΟΙΑ Περαστικά από δω σμήνος πουλιά/ μας φέραν μήνυμα βορινό, και τους κωφεύσαμε./ Στην τέφρα τους τα Ορτύκια αντιφεγγίζαν Παγετώνες/ και όχι μονάχα τους κωφεύσαμε, μα και τους στήσαμεν ενέδρα/ και τους ρίξαμε σκάγια και φωτιές, για να τα φάμε./ Και ποιοι; Εμείς, που περιμέναμε/ σαν και τι το βορινό μήνυμα/ τυφλωθήκαμε, και δίχως να σκεφθούμε πού μας ήρθε,/ του ρίξαμε φωτιές, το λαβώσαμε, τ’ αποδιώξαμε./ Περαστικό ήτανε το σμήνος, δεν σου λέω,/ μα ούτε την κούρασή του, τον αφανισμό του/ δεν αγαπήσαμε, δεν σεβαστήκαμε· και μια και λείψαν/ μας ήρθε τώρα η συμπόνεση και βάρος της ψυχής/ για την άχαρη πράξη, για τη φαύλην επίθεση,/ και ιδού μας, απομείναμε οι ανεπιτήδειοι,/ οι βραδυκίνητοι στον νου των εμφανίσεων,/ έρημοι, δίχως μήνυμα βορινό,/ με τα συνηθισμένα μας τα «mea culpa»/ και τις ανώφελες αιτιάσεις του εαυτού μας.…