Άρθρο 16: Τι ζητά η αλεπού στο παζάρι;
Tην προηγούμενη περίοδο γενικεύτηκε διεθνώς η «απελευθέρωση» της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μαζί βεβαίως με την ιδιωτική ασυδοσία, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όμως, ό,τι συνιστά τάση δεν είναι αυτονοήτως σωστό. Τουναντίον, εξαιρετικά πολλοί/ές και σημαντικοί/ές επιμένουν για τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του κοινωνικού αγαθού της παιδείας , με επιστημονικά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα απέναντι στον εμμονικό (παρα)λογισμό της εμπορευματοποίησης. Μάλιστα, το λάθος της εμμονής στον νεοφιλελεύθερο μετασχηματισμό (και) της εκπαίδευσης προκύπτει από την ίδια την τακτική των υποστηρικτών του: επικαλούνται κάθε λογής ευφυολόγημα για να κρύψουν τις πραγματικές επιδιώξεις τους. Θλίβονται για τη σημαντική –όντως– έξοδο νέων φοιτητών/τριών στο εξωτερικό. Όμως, στο όνομα ποιας λογικής αυτό μπορεί να θεραπευτεί μόνο με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και όχι δημόσιων ιδρυμάτων; Εδώ βεβαίως οι ίδιοι θα ανταπαντήσουν, ουσιαστικά αυτοαναιρούμενοι, ότι υπάρχουν πολλά δημόσια πανεπιστήμια. Και θα έχουν δίκιο, καθώς το πρόβλημα της χώρας δεν είναι η έλλειψη πανεπιστημίων, αλλά η έλλειψη επαρκούς και κατοχυρωμένης ανώτατης επαγγελματικής και τεχνικής εκπαίδευσης.…
Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.
Διαβάστε στο EfSyn
Σχετικές ειδήσεις
Τουρκία: Εξέδωσε NAVTEX για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου με τα κατεχόμενα – Στέλνει το Oruc Reis για έρευνες
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX έως τις 30 Αυγούστου για σεισμικές έρευνες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στο πλαίσιο σχεδίου κατασκευής αγωγού φυσικού αερίου μήκους 101 χιλιομέτρων που θα συνδέει την Τουρκία με τα κατεχόμενα. Σύμφωνα με τουρκικά ΜΜΕ, η ανακοίνωση εξουσιοδοτεί το σκάφος σεισμικών ερευνών Oruc Reis να διεξάγει έρευνες κατά μήκος της σχεδιαζόμενης διαδρομής του αγωγού μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Όπως σημειώνουν τα τουρκικά μέσα, οι εργασίες έρχονται σε συνέχεια μνημονίου συμφωνίας που υπογράφηκε στις 10 Ιουλίου μεταξύ της Τουρκίας και του ψευδοκράτους, με το οποίο ξεκινούν οι προετοιμασίες κατασκευής για τον υποθαλάσσιο αγωγό. Όπως επισημαίνει η ιστοσελίδα turkiyetoday.com, η τελευταία Navtex αναβιώνει μνήμες από την παρατεταμένη θαλάσσια αντιπαράθεση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας το 2020 , η οποία οδήγησε σε σημαντική κλιμάκωση των εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η διαμάχη εντάθηκε αφότου η Τουρκία ανέπτυξε το Oruc Reis για σεισμικές έρευνες σε ύδατα νότια του Καστελόριζου και ανατολικά της Κρήτης, σε μια περιοχή που η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι αποτελεί μέρος της υφαλοκρηπίδας της.
Στον βωμό της στρατηγικής της έντασης
Η «στρατηγική της έντασης» ως πολιτικό εργαλείο κοινωνικής και ψηφοθηρικής διαχείρισης, αποτέλεσε ίσως το βασικότερο μέσο άσκησης εσωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη , ήδη κατά την προεκλογική περίοδο του 2019. Η ανάδειξη του «εσωτερικού εχθρού» ως κυρίαρχο πρόβλημα της δοκιμαζόμενης Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας στοχοποίησε οποιονδήποτε δεν ταυτιζόταν με τις ακραία νεοφιλελεύθερες και συντηρητικές πολιτικές της. Εχτισε ένα αφήγημα και δημιούργησε συγκλίσεις πέραν των στενών ορίων της παράταξης, διευρύνοντάς τα, αντλώντας συναινέσεις και στελέχη από αντίπαλους πολιτικούς χώρους, γεγονός που της επέτρεψε να εδραιωθεί. Έκτοτε, η πρακτική αυτή συνεχίζει να αποτελεί το βασικό επικοινωνιακό της όπλο απέναντι σε κάθε νέα κρίση. Η στρατηγική αυτή, όμως, τόσο στην ήπια όσο και στην πιο ακραία της μορφή, δοκιμασμένη διεθνώς από τις πιο σκοτεινές δομές του βαθέος κράτους, έχει ήδη αποκαλύψει τα αποτελέσματά της στην ιστορία του 20ού αιώνα, με τραγικές συνέπειες για τις κοινωνίες και τη δημοκρατία. Αυτό συμβαίνει ακριβώς γιατί η χειραγώγηση των πολιτών και η λειτουργία της εξουσίας ανατίθενται σε αδιόρατες, ανεύθυνες και μη λογοδοτούσες δομές, οι οποίες δρουν ασύδοτα και ανεξέλεγκτα.…
Αν είχε εισακουστεί ο Σεφέρης
Από μια άποψη ο γεννημένος στη Σμύρνη νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης , με στενότατους δεσμούς με την Κύπρο , είχε προειδοποιήσει το 1969 για την τραγωδία που ερχόταν. Ειδικότερα στα δύο χρόνια από την επιβολή της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας του Απριλίου 1967 ο Γιώργος Σεφέρης είχε δηλώσει: «Κλείνουν δύο χρόνια που έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα σε ελώδη στεκάμενα νερά. Δεν θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο. Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.…