Yunan Postası

Ζωή Γιαννακούρου στα «ΝΕΑ»: «Κάθε μέρα αποχαιρετούσα κάτι, μια συνήθεια, έναν άνθρωπο»

Ta Neaπριν από 12 ώρες

Η φωνή της ακούστηκε ήρεμη από την άλλη άκρη του τηλεφώνου. Δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη. «Ναι, να βρεθούμε», μου είπε σχεδόν αμέσως, σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή. Η Ζωή Γιαννακούρου έμοιαζε σαν να κουβαλά στην ψυχή της μια ιστορία που είχε ανάγκη να ειπωθεί . Οχι μόνο για την ίδια, αλλά για όλες εκείνες τις γυναίκες που κάποια στιγμή θα βρεθούν σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση. Απέναντι από έναν γιατρό, μια βιοψία, μια διάγνωση, μια λέξη που μοιάζει να παγώνει τον χρόνο: καρκίνος. Ενδεχομένως και ένα λάθος, που δύσκολα κανείς φαντάζεται πως μπορεί να συμβεί. Συναντηθήκαμε ένα ζεστό πρωινό Παρασκευής στα Εξάρχεια, στους «Χάρτες», ένα μικρό συνοικιακό καφενείο, κάτω από τις τέντες που προσπαθούσαν να κρατήσουν μακριά τον ήλιο του Ιουλίου. Η πόλη δεν είχε ακόμη ξυπνήσει εντελώς. Ακουγόταν το πέρασμα των αυτοκινήτων, ένα μηχανάκι που σταματούσε στη γωνία, ποτήρια που ακούμπαγαν στα τραπέζια, μια κουβέντα από διπλανή παρέα. Το μαγνητοφωνάκι κατέγραφε τα πάντα – κυρίως, όμως, τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις της. Για αρκετή ώρα δεν αγγίζει σχεδόν καθόλου τον καφέ της. Τον ανακατεύει με το καλαμάκι, σαν να προσπαθεί να βάλει σε μια σειρά τις μνήμες της.…

Αυτό είναι μια σύνοψη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην αρχική πηγή.

Διαβάστε στο Ta Nea

Κοινοποίηση

Σχετικές ειδήσεις