Χάουαρντ Φαστ: «Το χαμόγελο της κυρίας λεπίδι»
Είχα να διαβάσω βιβλίο του πάνω από σαράντα χρόνια, την ύπαρξή του την είχα μισολησμονήσει, καίτοι ανεξάλειπτη έμενε στη μνήμη μου η ανάγνωση του « Σπάρτακου» (κίτρινο εξώφυλλο, έκδοση τσέπης, από την Αγκυρα, αν θυμάμαι καλά) όπως και η ταινία του μέγιστου Στάνλεϊ Κιούμπρικ , του 1960, που είδαμε κάμποσες φορές στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας. Πρόκειται, φυσικά, για τον Χάουαρντ Φαστ (Howard Fast, 1914-2003) που μας προσφέρει, με το έξοχο νουάρ « Σύλβια» (1960) μια πρώτης τάξεως αναγνωστική εμπειρία, χάρη μάλιστα στη μεταφραστική δεξιοτεχνία του σπουδαίου συγγραφέα Χρήστου Οικονόμου και την εκδοτική μαεστρία του οίκου Πόλις. Ας θυμηθώ, και ας θυμίσω, ότι η λατρευτική μανία μας με το είδος χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, και ατσαλώθηκε μέσω του αείμνηστου ευγενούς αναρχικού Νικόλα Μπαλή που εγκωμίαζε τους κλασικούς Ντάσιελ Χάμετ και Ρέιμοντ Τσάντλερ , καθώς και μέσω των εκδόσεων Άγρα που πήραν το νουάρ από τα περίπτερα (Βίπερ, Λυχνάρι, Αγκυρα) και το έφεραν στα ράφια έγκριτων βιβλιοπωλείων. googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });…
