Περι Ακροδεξιάς και άλλων δαιμονίων
Από την περασμένη Κυριακή, που η φασίζουσα, αντιμεταναστευτική και ευρωσκεπτικιστική γερμανική ακροδεξιά σάρωσε στη Σαξονία-Ανχαλτ, έχω κι εγώ βομβαρδιστεί από αναλύσεις ειδικών και μη για τα αίτια της υποτιθέμενης «ψυχρολουσίας», που βέβαια μόνο ψυχρολουσία δεν είναι. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να πω κι εγώ την ταπεινή μου γνώμη, με πολύ χοντρές πινελιές και το θράσος του γραφιά που επαναλαμβάνει στερεότυπα, εμμονικά σχεδόν, τα ίδια επιχειρήματα εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Η Γερμανία, ή σωστότερα η ελίτ της Γερμανίας, δεν «ξανάγινε» ξαφνικά φασιστική, ρατσιστική, επεκτατική και μισαλλόδοξη – ήταν από πριν, και απλά το έκρυβε επιμελώς μετά τη συντριπτική της ήττα στον Β΄ Παγκόσμιο. Γι’ αυτό άλλωστε, με το που βρήκε την ευκαιρία με την κρίση του χρέους που η ίδια προκάλεσε, μέσα από την εγκληματική συμπεριφορά των τραπεζών της, έσπευσε να επιβάλει ξανά την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της στους λοιπούς δυστυχείς Ευρωπαίους «εταίρους της». Κοινώς, επιχείρησε να πετύχει με το χρήμα ό,τι δεν πέτυχε με τα πάντσερ – και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, κατακτώντας και διαγουμίζοντας τα πάντα στην ανατολική και τη νότια Ευρώπη.…
