
Η ελληνική προεδρία να γίνει η αφετηρία μιας νέας κοινωνικής Ευρώπης
Η Ευρώπη βρίσκεται ξανά μπροστά σε μια καθοριστική επιλογή. Η χαμηλή ανάπτυξη, η δημογραφική γήρανση και οι διεθνείς αναταράξεις χρησιμοποιούνται όλο και συχνότερα ως επιχείρημα για επιστροφή στη δημοσιονομική πειθαρχία και στη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών. Όμως η Ευρώπη έχει δοκιμάσει αυτόν τον δρόμο και γνωρίζει πού οδηγεί. Στην κρίση χρέους του 2010, η ευρωπαϊκή απάντηση οικοδομήθηκε πάνω στη λιτότητα. Οι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, υγεία και κοινωνική προστασία παρουσιάστηκαν ως αναγκαία θεραπεία. Στην πράξη, βάθυναν την ύφεση, αύξησαν την ανεργία και όξυναν τις κοινωνικές ανισότητες. Εκατομμύρια πολίτες αισθάνθηκαν ότι η Ευρώπη δεν στεκόταν δίπλα τους αλλά απέναντί τους. Η εμπειρία αυτή αποδυνάμωσε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και ενίσχυσε τον ευρωσκεπτικισμό και την Ακροδεξιά. Στην πανδημία, αντίθετα, η Ευρώπη επέλεξε διαφορετικό δρόμο. Ανέστειλε τους αυστηρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς, στήριξε την απασχόληση μέσω του SURE και χρηματοδότησε από κοινού την ανάκαμψη με το NextGenerationEU. Δεν λύθηκαν όλα τα προβλήματα, αποφεύχθηκε όμως μια νέα κοινωνική καταστροφή και αποδείχθηκε ότι η αλληλεγγύη είναι αποτελεσματική οικονομική και κοινωνική πολιτική.…










