Βαδίζοντας προς την πυρηνική «ζούγκλα»
Οι εξελίξεις όσον αφορά την πυρηνική ενέργεια, για ειρηνική ή στρατιωτική χρήση, είναι συνήθως αργόσυρτες, αλλά ο γεωπολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται και τις επιταχύνει επικίνδυνα. Σε μόλις μία 6ετία από την πρώτη προεδρία Ντόναλντ Τραμπ φτάσαμε από την κρίση της παγκοσμιοποίησης στο πρώτο οξύ πολεμικό επεισόδιο στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά τον πόλεμο, με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία. Και σε μία μόλις διετία προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ είχαμε διαδοχικά επεισόδια γεωπολιτικών κρίσεων, με αποκορύφωμα την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και όσα ακολούθησαν. Αυτή η δυναμική ήταν αναπόφευκτο να παρασύρει και το ζήτημα των πυρηνικών, με πολλούς τρόπους: πρώτο, επειδή η ενεργειακή ανασφάλεια στρέφει το ενδιαφέρον στην παραγωγή ενέργειας από πυρηνικούς αντιδραστήρες. Δεύτερο, επειδή η πυρηνική ενέργεια συνδέεται με βασικές υποδομές (μεταφορές, μεταλλουργία, δίκτυα, τεχνολογίες αιχμής, ανθρώπινο δυναμικό υψηλής ειδίκευσης) που σχετίζονται και με το μεγάλο ζήτημα της ανταγωνιστικότητας.…
