Ποιητής… εκ του προχείρου
Όλοι -δεν είν’ περίεργο;- αρχίσανε συγχρόνως ν’ αναρωτιούνται για το μέλλον τής ΑΙ εντόνως. Ανησυχούνε, το λοιπόν, σε μια δεκαετία πως θα ’ν’ η ανθρωπότητα παλιά πια ιστορία και θα ’χουνε οι μηχανές για πάντα αφανίσει εκείνους που τη μνήμη τους είχανε εμπλουτίσει! Επιστημονικής, θαρρείς, φαντασίας ταινία που μας επιφυλάσσει, φευ, μαύρη ανυπαρξία… Αυτοκαταστροφή, λοιπόν, φέρνει η τεχνολογία; Ιδού, παιδιά, των ημερών η σύγχρονη απορία… Υπάρχει εναλλακτική; Μπορεί να γίνει κάτι; Ή το δικό μας βγάλαμε, μονάχοι μας, το μάτι; Ύβρις να θέλει ο άνθρωπος εις τον Θεό να μοιάσει κι όπως αυτός «έλλογο ον» απ’ την αρχή να πλάσει; Τον γάιδαρό του φρόντισε όμως Αυτός να δέσει βγάζοντας, με τον θάνατο, εγκαίρως απ’ τη μέση το έρμο δημιούργημα, ώστε να μην προλάβει καλά καλά τι γίνεται, ζώντας, να καταλάβει και πάθη το εφόρτωσε, για να ’χει να παλέψει, την πρωτοκαθεδρία Του να μην μπορεί να κλέψει. Εμείς πού πάμε, αλίμονο, ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια; Άοπλοι, μπρος στης μηχανής την άτρωτη απάθεια…
