
Μέθη
Οταν ο Νίκος Ανδρουλάκης λέει «χ αίρομαι που θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας για την πολιτική αλλαγή » και το απευθύνει στον βουλευτή Αλέξανδρο Αυλωνίτη, είναι δύσκολο να μην εκδηλώσεις με ένα αυθόρμητο γέλιο την εκτίμησή σου για το ακούσιο χιούμορ του προέδρου. Διότι αμέσως κοιτάζεις δίπλα του, να δεις ποιος είναι αυτός, για τον οποίο χαίρεται ο πρόεδρος που θα ενώσουν τις δυνάμεις τους, και βλέπεις τον κ. Αυλωνίτη! Εναν εκ των original Kasselistas… Αφήνω κατά μέρος την οργή που νιώθεις να αναβλύζει μέσα σου για τον παραγκωνισμό της Θεοδώρας της Τζάκρη, η οποία λόγω πολιτικού μεγέθους έπρεπε να προηγηθεί – όμως τη φοβούνται, υποθέτω, για τις ηγετικές ικανότητές της. Ανταποκρίνεται η πολιτική δύναμη Αλέξανδρος Αυλωνίτης στο πομπώδες ύφος του κ. Ανδρουλάκη; Ο στόμφος και γενικώς το βαρύγδουπο ύφος, όπως και το μεταξωτό βρακί της παροιμίας, απαιτεί συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Οσο συμπαθής και αν είναι ο κ. Αυλωνίτης, δεν τον λες κιόλας «πολιτική δύναμη» και, βέβαια, δεν τον εξισώνεις με το ΠΑΣΟΚ, εκτός αν δεν σε πειράζει που το μειώνεις. Προσωπικά, αν με ρωτήσετε, δεν με πειράζει καθόλου. Ομως ο κ. Ανδρουλάκης είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, θα έπρεπε λίγο να τον πειράζει.…









