Πολλά αντίο, λίγοι νέοι, μεγάλες παραστάσεις
Τι είδαμε σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο που ολοκληρώνεται; Πολλές παραστάσεις μεγάλων παικτών, αλλά ελάχιστες τακτικές καινοτομίες. Στο Κατάρ τέσσερα χρόνια πριν αυτές ήταν πιο πολλές γιατί το Μουντιάλ είχε διεξαχθεί Δεκέμβριο: οι παίκτες ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Τώρα έγινε κυρίως διαχείριση κουρασμένων παικτών. Θα έλεγα υποδειγματική. Αλλά αυτό και μόνο περιόρισε τις καινοτομίες. Αμυνα Αν έβγαινε ένα συμπέρασμα από το Μουντιάλ για ό,τι έχει να κάνει με την άμυνα θα έλεγε κανείς πως η άμυνα που βασίζεται σε τρεις κεντρικούς αμυντικούς έχει μετρημένες μέρες: μια τέτοια κρίση, ωστόσο, θα ήταν επιδερμική. Ο Σκαλόνι παρουσίασε μια Αργεντινή που ξεκίνησε το τουρνουά με δύο στόπερ (Λισάνδρο Μαρτίνεζ – Ρομέρο) και στην πορεία πρόσθεσε ως τρίτο τον αμυντικό μέσο Παρέδες: το πράγμα δεν άλλαξε πολύ – η Αργεντινή δεχόταν γκολ και φάσεις παρά τις αλλαγές αυτές. Ο Τούχελ όταν χρειάστηκε η Αγγλία του να υπερασπιστεί το αβαντάζ απέναντι στο Μεξικό έβαλε τρίτο στόπερ (τον Στόουνς) χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν υπάρχει δογματισμός: όλα γίνονται για το αποτέλεσμα. Η Ιαπωνία και η Ολλανδία έπαιξαν και με τέσσερις και με πέντε αμυντικούς – κατά περίσταση. Το πράγμα δεν τους πήγε και τόσο καλά.…
