Ολοταχώς προς την απόλυτη καταιγίδα
Τι το ’θελα και γύρισα από το Λιβυκό; Η επιστροφή στο κλεινόν άστυ μετά τις διακοπές, όσο σύντομες –και πανάκριβες, ούτε με νεφρό δεν καθαρίζεις πια!- κι αν είναι, αποτελεί πάντα δύσκολη υπόθεση. Αλλά φέτος αποδείχτηκε ακόμη πιο ζόρικη, καθώς συνδυάστηκε με όλο και ανησυχητικότερες -κυριολεκτικά εκρηκτικές- εξελίξεις στο διεθνές σκηνικό. Πιο συγκεκριμένα, μέσα στο τελευταίο μόνο πενθήμερο αφότου ξανάπιασα δουλειά, η αποχαλινωμένη Αμερική του… ολοκούζουλου Τραμπ αιματοκύλισε ξανά το Ιράν , χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ή λόγο, και η Γερμανία με τους λοιπούς Ευρωπαίους «πρόθυμους» σπόνσορες του Κιέβου αποφάσισαν να τινάξουν εντελώς στον αέρα, χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις, τις ήδη κατεψυγμένες σχέσεις τους με τη Ρωσία , απομακρύνοντας έτσι κάθε πιθανότητα σοβαρού ειρηνευτικού διαλόγου. Κι όλα αυτά, την ώρα που η περήφανη Ελλαδάρα μας επέλεξε να λαδώσει με ακόμα 3,1 δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογουμένων της τη γενοκτονική πολεμική μηχανή του Ισραήλ.…
