Το φάρμακο ως καθρέφτης: ένα σύστημα που δεν βλέπει τον ασθενή
Υπάρχει μια λέξη που επαναλαμβάνεται σε κάθε συνέδριο, σε κάθε υπουργική ομιλία, σε κάθε δελτίο Τύπου για την υγεία: ασθενοκεντρικό. Το ακούμε τόσο συχνά που έχουμε πάψει να το ελέγχουμε. Κι όμως, αν κρίνει κανείς ένα σύστημα υγείας όχι από τα συνθήματά του αλλά από το ποιος πληρώνει και ποιος περιμένει, η ελληνική φαρμακευτική πολιτική είναι σήμερα το ακριβώς αντίθετο από ασθενοκεντρική. Είναι λογιστικοκεντρική. Και στο κέντρο της δεν βρίσκεται ο ασθενής· βρίσκεται ένα κλειστό νούμερο σε ένα υπολογιστικό φύλλο του Υπουργείου Οικονομικών. Ας δούμε τα πράγματα όπως είναι. Η Ελλάδα έχει τη χαμηλότερη δημόσια κατά κεφαλήν δαπάνη για το φάρμακο σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση , και ταυτόχρονα μία από τις υψηλότερες ιδιωτικές. Αυτό δεν είναι παράδοξο· είναι σχέση αιτίου και αιτιατού. Όταν το κράτος αποσύρεται, τη διαφορά την καλύπτει κάποιος άλλος. Και τον καλύπτουν δύο: ο ασθενής, που βάζει το χέρι στην τσέπη πάνω από 800 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο σε συμμετοχές, και η φαρμακοβιομηχανία, μέσω ενός μηχανισμού που λέγεται clawback: όταν η συνολική δαπάνη ξεπεράσει ένα προκαθορισμένο όριο που βάζει το κράτος, την υπέρβαση την επιστρέφουν υποχρεωτικά οι ίδιες οι εταιρείες.…
