Άννα Εμμανουήλ στα «ΝΕΑ»: «Η τέχνη του δρόμου γίνεται λαϊκή, όταν γίνεται συλλογική μνήμη»
Πρόσφατα, μαζί με τον Στράτο Μπόμπολο, ολοκληρώσατε στον Βόλο, μια τοιχογραφία στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη που πρόβαλε και το MEGA. Ποιο σκεπτικό έχει αυτό και πώς βλέπετε την έννοια της δημόσιας τέχνης; Η τοιχογραφία στον Βόλο , μαζί με τον Στράτο Μπόμπολο, δεν γεννήθηκε ως μνημείο· γεννήθηκε ως ανάσα. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε στον λαό με τον τρόπο που ανήκει το τραγούδι όταν το τραγουδάς χωρίς να το αποφασίζεις, όταν σου ξεφεύγει από τα χείλη καθώς περπατάς. Το σαρίκι, τα κόκκινα λουλούδια, ο στίχος «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου» δεν είναι διακόσμηση· είναι η άρνηση του ανθρώπου να παραδοθεί μόνο στον χρόνο του σώματος. Η δημόσια τέχνη, όταν είναι αληθινή, δεν ζητά άδεια από τον περαστικό. Στέκεται εκεί όπου εκείνος ήδη στέκεται, και τον αναγκάζει να σταματήσει για μια στιγμή, όχι για να θαυμάσει, αλλά για να αναγνωρίσει κάτι δικό του που είχε ξεχάσει ότι του ανήκει. Ο τοίχος γίνεται τότε μέρος της καθημερινής διαδρομής, όπως είναι το πεζοδρόμιο ή η μυρωδιά του φούρνου. Δεν επιβάλλεται· συνυπάρχει. Πώς είναι η πρώτη αντίδραση του κόσμου στο έργο και τι σημασία και ισχύ έχει για εσάς η street art; Οι πρώτες αντιδράσεις είναι σχεδόν πάντα σωματικές.…
