
Τα δέκα άλματα θέλουν συγκρούσεις
Με βάση όσα έχουν πει μέχρι τώρα οι τρεις ηγέτες των —κατά τεκμήριο— τριών πρώτων κομμάτων, ένας μάλλον μηδενιστικός τίτλος ενός άρθρου με έντονη κριτική διάθεση θα ήταν: « Μητσοτάκης Λογιστής, Ανδρουλάκης Ικέτης, Τσίπρας Αιθεροβάμων». Κατά μία έννοια, θα συμβάδιζε και με τις δημοσκοπήσεις. Θα ήταν, όμως, όχι τόσο άκομψος —αν και, στο κάτω-κάτω, η πολιτική κριτική οφείλει να είναι δριμεία— όσο… μονόπαντος. Κι αυτό διότι, άσχετα με το περιεχόμενο και την εκφορά του κάθε επικεφαλής, ένας τίτλος αυτής της μορφής θα παραέβλεπε τα, σε άλλους πολλά και σε άλλους λίγα, θετικά σημεία των τοποθετήσεων. Δεν θα επανέλθω στο ατόπημα της ΕΛΑΣ, πρώτα να αναγγέλλει και μετά να αλλάζει τις θέσεις της κάτω από το βάρος της ορθής κριτικής. Απλώς αναγνωρίζεται στο κόμμα και στον αρχηγό του το άγχος της κοινωνικής δικαιοσύνης ως βασικός στόχος ενός προγράμματος που θα ήθελε να εφαρμόσει. Αν αυτό δικαιολογεί τις ανέφικτες υποσχέσεις, θα το κρίνουν οι πολίτες. Ούτε θα επανέλθω στο τραγικό λάθος του ΠΑΣΟΚ να ζητά να του δοθεί η… ευκαιρία να κυβερνήσει. Μου θύμισε το ανέκδοτο με την έρημη την ξανθιά και το «δώσε της κι άλλη ευκαιρία».…










